مستسلم

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ لِ] (ع ص) نعت فاعلی از استسلام. رجوع به استسلام شود. || گردن نهنده کسی را. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). فرمانبردار. (ناظم الاطباء). ج، مستسلمون. منقادان. گردن نهندگان : بل هم الیوم مستسلمون. (قرآن 37/26). || فروتن و متواضع. (ناظم الاطباء).