«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) مستضحٍ. نعت فاعلی از استضحاء. در چاشت درآینده. (منتهی الارب) (آنندراج). بوقت چاشت خورنده. (ناظم الاطباء). رجوع به استضحاء شود.