«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رِ] (ع ص) نعت فاعلی از استطراد. آنکه از پیش دشمن هزیمت کند برای فریفتن او. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استطراد شود.
