«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رَ] (ع ص، اِ) نعت مفعولی از استطراف. آنکه خانه زاد و از نتایج صاحب خود نباشد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || هر گیاه که هنوز در غلاف خود باشد. || مال نو. || مستطرف الایام؛ اول زمانه: فعلته فی مستطرف الایام. (منتهی الارب). || طرفه و نوشمرده. || نویافته و پیداکرده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || خوش و شگفت دیده. (منتهی الارب). رجوع به استطراف شود.