«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ نُ بِلْ لاه] (اِخ) (ال ...) لقب احمدبن محمد بن معتصم بن هارون الرشید، مکنی به ابوالعباس، دوازدهمین تن از خلفای عباسی. وی به سال 219 ه . ق. در سامراء متولد شد و در همین شهر اقامت گزید و در سال 248 بعد از درگذشت المنتصربن المتوکل در همین شهر با وی بیعت شد. در عهد خلافت او شورشهای بسیاری در سرزمین خلافت رخ داد از جمله برخی از مردم شورشی توانستند المعتز را که در سامراء زندانی بود از زندان رها سازند و با او بیعت کنند و برای کشتن المستعین روانهء بغداد گشتند. المستعین چون چنین دید از خلافت کناره گرفت و در اوایل سال 252 با گرفتن مقداری از اموال همراه خانوادهء خود رهسپار شهر واسط گشت و بعد از ده ماه از آنجا به القاطول منتقل شد و بدست حاجب المعتز بنام سعیدبن صالح بقتل رسید. (از الاعلام زرکلی ج 1 ص193 از الیعقوبی و الطبری و المسعودی و ابن الاثیر).