«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رِ] (ع ص) نعت فاعلی از استفراد. کسی که در چیزی فرد و بی نظیر باشد. (از اقرب الموارد). || آنکه کاری را به تنهایی انجام دهد. (از اقرب الموارد). رجوع به استفراد شود.