مستقیمه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ مَ] (ع ص) تأنیث مستقیم. رجوع به مستقیم و استقامه شود.
- مستقیمه الاضلاع؛ سطحی که کناره های وی راست و برابر باشد. (ناظم الاطباء).
- زاویهء مستقیمه؛ زاویهء راست.