مشک اندود

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ اَ] (ن مف مرکب)مشک اندوده. به مشک پوشیده. معطر و خوشبوی شده :
جعد پرده پرده در هم همچو چتر آبنوس
زلف حلقه حلقه بر هم همچو مشک اندود نای.
منوچهری.
جگرها دید مشک اندود کرده
طبرزدهای زهرآلود کرده.نظامی.