مشک مو

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ] (ص مرکب) مشک موی. موی سیاه. (از ناظم الاطباء). که موئی چون مشک به بوی و به رنگ دارد. که زلفانش چون مشک سیاه و خوشبوی است :
چنین سرخ دو بسد و مشکموی
شگفتی بود گر بود پیرجوی.فردوسی.
همه ماهروی و همه جعدموی
همه چربگوی و همه مشکموی.فردوسی.
همه دخت ترکان پوشیده روی
همه سروقد و همه مشکموی.فردوسی.
به مشکو رفت پیش مشک مویان
وصیت کرد با آن ماهرویان.نظامی.
و رجوع به مشک و ترکیبهای آن شود.