مشکین دهان

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ دَ] (ص مرکب) آنکه دهانش بوی مشک دهد :
تو عنبرین نفس به سر روضهء رسول
وز یاد تو ملائکه مشکین دهان شده.خاقانی.
و رجوع به مشک شود.