مشکین رسن

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ رَ سَ] (اِ مرکب) رسن سیاه. ریسمانی مشکین. || کنایه از گیسوی بلند و سیاه به مانند مشک از بوی و رنگ :
به دو تا موی که تعویذ من است
یادگار از سر مشکین رسنت.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص569).
به تاج قیصر و تخت شهنشاه
که گر شیرین بدین کشور کند راه
به گردن بر نهم مشکین رسن را
برآویزم ز جورت خویشتن را.
نظامی (خسرو و شیرین چ وحید ص197).
و رجوع به مشکین طناب شود.