جامه کن

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ کَ] (اِ مرکب) آنجای از حمام که در آن لباس میکنند و میپوشند. (ناظم الاطباء). جامه خانهء حمام. (آنندراج). سربینه. رخت کن در حمام. سربنهء حمام. || (نف مرکب) جامه بیرون کننده. جامه کننده. مجازاً، غارت گر. دزد :
نه بیگانه گر هست فرزند و زن
چو هم جامه گردد شود جامه کن.نظامی.
چیست نام این وزیر جامه کن
قوم گفتندش که نامش هم حسن.مولوی.