جان بدربردن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ دَ بُ دَ] (مص مرکب) سالم ماندن. نجات یافتن. جان بدرآوردن. جان بردن :
یکی پیش خصم آمدن مردوار
دوم جان بدربردن از کارزار.سعدی.
زین بحر عمیق جان بدربرد
آنکس که هم از کنار برگشت.سعدی.
رجوع به جان بدرآوردن شود.