جان بیرون شدن

«لغت نامه دهخدا»

[شُ دَ] (مص مرکب) جان دررفتن. مردن :
چه سود آب فرات آنگه که جان تشنه بیرون شد
چو مجنون پاکباز افتاد لیلی درمیان آمد.
سعدی.