جان دیدن

«لغت نامه دهخدا»

[دی دَ] (مص مرکب) جان یافتن. زنده شدن :
پیش لبت که مرد که هم از تو جان ندید
یک آفریده چون تو مسیحا زمان(1) ندید.
فغانی شیرازی (از ارمغان آصفی).
(1) - در ارمغان آصفی: مسیحای زمان.