جان فرسا

«لغت نامه دهخدا»

[فَ] (نف مرکب) جانفرسای. جانفرساینده : اگرچه رنج غربت جانفرسا است اما تفرج بلدان و مشاهدهء غرائب جهان راحت افزا بود. (کلیله و دمنه).
آه جانفرسا اگر در سینه نشکستی مرا
اینکه جان فرسودم از آه آسمان فرسودمی.
خاقانی.
رجوع به جانفرسای شود.