جانفرسای

«لغت نامه دهخدا»

[فَ] (نف مرکب) یعنی آنچه نقصان کنندهء عمر بود. (شرفنامهء منیری). فرسایندهء جانها. آزاررساننده. موذی. (ناظم الاطباء) :
بارها نوعروس جانفرسای
دست در دامنش زدی که درای.سعدی.
|| نفرت انگیزنده. || موجع. دردناک. (ناظم الاطباء). و رجوع به جانفرسا و جان فرسودن شود.