جانگداز

«لغت نامه دهخدا»

[گُ] (نف مرکب) هرچه روح را بگدازد. و ناتوان و عاجزکننده و سست و ضعیف نماینده و تلف کننده. (ناظم الاطباء) :
بی خدمت تو خود نتوانم سه روز بود
کاین هجر جانگدازتر آید مرا ز سیل.
سوزنی.
کند خواجه بر بستر جانگداز
یکی دست کوتاه و دیگر دراز.سعدی.
ضرب دشمن اگرچه باضرر است
زدن دوست جانگدازتر است.مکتبی.
سموم قهر جانسوزش جانگداز ارباب بغی و طغیان. (حبیب السیر جزء 4 ج 3 ص322).