جان گران

«لغت نامه دهخدا»

[گِ] (ص مرکب) مقلوب گران جان. (آنندراج). سخت جان :
من بسخن مبدع و منکر مرا
جوقی از این سرسبک جان گران.خاقانی.
شاه است گران سر ار چه رنجی
زین بندهء جان گران ندیده ست.خاقانی.
گفتم بخیال او که آوخ
من دل سبکم تو جان گرانی.خاقانی.