«لغت نامه دهخدا»
[جِرْ وَ] (ع ص، اِ) ناقهء کوتاه. (منتهی الارب). تأنیث جِرو به معنی ناقهء کوتاه. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). || نفس. (از متن اللغه) (از منتهی الارب). یقال: ضرب علی کذا جروته؛ ای وطن نفسه و صبر علیه. (منتهی الارب) (از متن اللغه) (ناظم الاطباء). و یقال: ضوب عنه جروته؛ ای طاب عنه نفساً. (از متن اللغه) (منتهی الارب). و القی جروته علی الامر؛ وقتی گویند که بر کاری صبر نماید یا بر آن مستولی گردد. (منتهی الارب). || تأنیث جَرو، جُرو، جِرو؛ ریزه ای از هر چیز. (از متن اللغه) (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به جرو شود. || یکی از جَرو، جُرو، جِرو؛ ریزه از هر چیز. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). رجوع به جرو شود.