چاره بردار

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ بَ] (نف مرکب)چاره پذیر. علاج پذیر. قابل علاج. و رجوع به چاره پذیر شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر