«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ] (اِ مرکب) بمعنی چشم آغل و چشماغیل است که از گوشهء چشم نگاه کردن باشد بقهر و غضب یا بغمزه و ناز. (از ناظم الاطباء). چشم غره. چشم زهره. رجوع به چشم آغل و چشماغیل شود.