«لغت نامه دهخدا»
[چَ وَ / وِ] (اِ) چکاوک است که به عربی قبره خوانند. (برهان). مرادف چکاو و چکاوک. (از جهانگیری) (از رشیدی) (از انجمن آرا) (آنندراج). چکاوک و قبره. (ناظم الاطباء). عُلعُل و عُلَعِل و عَلعال. (منتهی الارب) : بر فرق سر نرگس تر زرد کلاه بر فرق سر چکاوه(1) یک مشت گیاه. منوچهری. رجوع به چکاو و چکاوک شود. (1) - ن ل: چکاو.