چهره طراز

«لغت نامه دهخدا»

[چِ رَ / رِ طَ] (نف مرکب)چهره آرا. زینت و زیوردهندهء رخسار :
نوعروسی نبود در تتق خاطر من
که نه از زیور مدح تو بود چهره طراز.
عرفی (از آنندراج).
|| مصور. صورتگر. نقاش. (ناظم الاطباء). || دلفریب. دلربا. پسندیده و دلخواه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر