چهره شوی

«لغت نامه دهخدا»

[چِ رَ / رِ] (نف مرکب) که رخساره شوید. شستشودهندهء صورت. || محوکنندهء صورت. زایل کنندهء رخسار.
- چهره شوی حیات؛ محوکنندهء آثار زندگانی :
مرگ است چهره شوی حیات تو همچو می
می بر کف است چهره پر از چین چه مانده ای.
خاقانی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر