«لغت نامه دهخدا»
[چِ رَ / رِ دَ هَ کَ / کِ دَ] (مص مرکب) چین و شکن بر چهره آوردن. روی درهم کشیدن. گره بر جبین افکندن بسبب ناملایمی و ادراک رنجی یا کردار و گفتار ناموافقی : من نه آن رندم که چون بر دوش بار غم کشم دیده را بر هم فشارم چهره را در هم کشم. باقر کاشی (از مجموعهء مترادفات). رجوع به اخم کردن و ابرو درهم کشیدن شود.