حب

«لغت نامه دهخدا»

[حَب ب] (اِخ) قلعه ایست بنام، در سرزمین یمن از اعمال سیا و آنرا کوره ایست که «الحبیه» نامند. ابن ابی الدمینه گوید: کوهی است از جهت حضرموت. و قلعهء آنجا را نیز بهمین نام خوانند. صاحب ابرجه گوید: کوهی است بناحیهء بغداد. (معجم البلدان). || حب قلعه ایست از آن بلقیس.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر