حکبه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ بَ] (ع اِ) توبره ای از چرم یا قماشی که بنایان ابزار و کودکان مکتب کتاب و جزوه و قلم و قلمدان و شکارچیان شکار و قلندران چرس در وی نهند و بر پشت فروآویزند. و این کلمه متداول است لکن در کتب لغت نیافتم و احتمال میرود این کلمه اصل کلمهء حقب و حقیبهء عرب یا بالعکس باشد. چنته. چرسدان. توبرهء خورجین. تلی. و رجوع به حقب و حقیبه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر