خارکش

«لغت نامه دهخدا»

[کَ / کِ] (نف مرکب) شخصی را گویند که پیوسته خار بکشد (آنندراج) (برهان قاطع) خارکن کسی که در بیابان خار می کند و آن را برای فروش ببازار می آورد : من خارکشم تو بارکش باش من با تو خوشم تو نیز خوش باشنظامی چو بینند در گل خر خارکش سعدی (بوستان) ای که بر مرکب تازنده سواری هشدار که خرخارکش سوخته در آب و گل است سعدی (گلستان) خارکشی را دیدم که پشتهء خار فراهم آورده(گلستان ||) شخص رنج کش شخصی که بار ناملایمات کشد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر