خروه

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (اِ) خروس که بعربی آنرا دیک گویند (از برهان قاطع) (از فرهنگ جهانگیری) (از شرفنامهء منیری) (از آنندراج) (از انجمن آرای ناصری) (از ناظم الاطباء) خروز خرو خروی مرغ سحر خره (یادداشت بخط مؤلف) : تو نزد همه چو ماکیانی اکنون تن خود خروه کردیعمارهء مروزی شب از حملهء روز گردد ستوه شود پرّ زاغش چو پرّ خروه عنصری چنانکه از هیچ روزن دود برنمی خاست و از هیچ دیه کس بانگ خروه نمی شنید (ترجمهء تاریخ یمینی) خروه غنوده فروکوفت بال دهل زن بزد بر تبیره دوالنظامی || تاج خروس (برهان قاطع) (از ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر