اعاصیر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ اِعصار. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (متن اللغه) (اقرب الموارد). گردبادها :
الناس بعدک قد خفت حلومهم
کأنما نفحت فیها الاعاصیر.
(از عیون الاخبار ج1 ص291).
رجوع به اِعصار شود.