«لغت نامه دهخدا»
[پَ جَ / جِ اَ شُ دَ] (مص مرکب) پنجه بردن و پنجه پیچیدن و پنجه تافتن و پنجه تابیدن، کنایه از غالب آمدن بر حریف باشد. (آنندراج).