پوست برآوردن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ وَ دَ] (مص مرکب) پوست کندن از ... پوست بازکردن از ... ||سخت عذاب و شکنجه کردن:
چو نتوان ز دشمن برآورد پوست
از او سر بسر چون رهی هم نکوست.
اسدی.
ط پوست بر پوست.
[بَ] (ص مرکب)تهی و بیمغز و پوچ:
آنکه چون پسته دیدمش همه مغز
پوست بر پوست بود همچو پیاز.(گلستان).
ط پوست بر تن دریدن.
[بَ تَ دَ دَ](مص مرکب) پوست بر تن شکافتن:
خون ز غیرت بر وجودم پوست بر تن می درد
تا لب زخم که را تیغش دگر سیراب کرد.
صائب.
ط پوست بردن.
[بُ دَ] (مص مرکب)جحف. (منتهی الارب). ستردن پوست از تن:
گرش نبرد ز تن آفتاب لطفت پوست
چو ژاله آب چه ریزد ز استخوان گوهر.
حسین ثنائی (از آنندراج).
ط پوست بر دهل بستن.
[بَ دُ هُ بَ تَ](مص مرکب) از بین بردن. منهدم ساختن:
فلک بشادی ما قرعه زد کنون وقتست
ز پردهء دل غم پوست بر دهل بستن.
مسیح کاشی.
ط پوست بر کسی زندان شدن.
[بَ کَ زِ شُ دَ] (مص مرکب) در عذاب و رنج بودن از زندگانی:
یکی از پوست بیرون آی چون گل
که بر من پوست زندان می نماید.
سید حسن غزنوی.
ط پوست برکشیدن.
[بَ کَ / کِ دَ] (مص مرکب) پوست کندن. پوست برکندن.