«لغت نامه دهخدا»
[تَ بْ بو] (ع اِ) مهلکه. (قطر المحیط) (منتهی الارب). مهلکه و بیابان خطرناک. (ناظم الاطباء). || آنچه که منطوی بود بر آن دنده ها مانند سینه، قلب. (از قطر المحیط) آنچه که منطوی باشد بر آن اضلاع. (منتهی الارب). آنچه که اضلاع بر آن محتوی باشد. (ناظم الاطباء).