تخته بردوختن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تَ / تِ بَ تَ](مص مرکب) کنایه از ترک کردن است :
به آزادی جهان را تخته بردوخت.
نظامی (از گنجینهء گنجوی).
ز ظلمات، مشعل برافروختیم
به ظلم جهان تخته بردوختیم.نظامی.
- تختهء وقف بردوختن (دوختن)؛ ثابت ماندن. باقی ماندن. پایدار ماندن : و هنوز تختهء وقف هیچکس بر سقف گیتی ندوخته اند. (سندبادنامه چ احمد آتش ص 17).