تشنهء آب زا

«لغت نامه دهخدا»

[تِ نَ / نِ یِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) بمعنی مستسقی است که هرچه آب خورد رفع تشنگی او نشود و زرداب در شکمش افزاید و این لغت در فرهنگ و لغت ها نبود. از این شعر عنصری بدست آمد. (انجمن آرا) (از آنندراج) :
چو تشنهء آب زا از بیم و از رنج
هلاک خویش را گشته خریدار.
عنصری (از انجمن آرا).