تشنه خوار

«لغت نامه دهخدا»

[تِ نَ / نِ خا / خُوا] (نف مرکب) که تشنگان را کشد. که تشنگان را در خود فروبرد. تشنه کش. بسیار سوزان :
خاصه در این بادیهء دیوسار
دوزخ محرورکش تشنه خوار.نظامی.
و رجوع به تشنه کش شود.