تشنه چشم

«لغت نامه دهخدا»

[تِ نَ / نِ چَ / چِ] (ص مرکب)حریص. آزمند :
تشنه چشم افتاده است آیینهء اسکندری
ورنه آب زندگانی دل سیاهی بیش نیست.
صائب (از آنندراج).