تلخ گفتار

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گُ] (ص مرکب) کسی که سخنان وی درشت و تلخ باشد. (ناظم الاطباء). تلخ سخن :
ز شورش کردن آن تلخ گفتار
ترشرویی نکردم هیچ در کار.نظامی.
چو مرد ترشروی تلخ گفتار
دم شیرین ز شیرین دید در کار.نظامی.
معلم کتابی را دیدم در دیار مغرب ترشروی و بدخوی و تلخ گفتار. (گلستان).