تلخ گفتاری

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گُ] (حامص مرکب)درشت گویی. گفتن سخنان تلخ و درشت :
تو در دل من از آن خوشتری و شیرین تر
که من ترش بنشینم ز تلخ گفتاری.سعدی.