تنک اندام

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نُ / تُ نُ اَ] (ص مرکب)کنایه از نازک اندام. (آنندراج) :
در گلستان لطافت چو گل نوخیزش
تنک اندام و تنک پوش و تنک لب نگزید.
امیرخسرو (از آنندراج).
رجوع به تنک و دیگر ترکیبهای آن شود.