«لغت نامه دهخدا»
[تَ خِ / خَ / خُ] (نف مرکب) که تنها خرامد. تنهارو. تک رو. که در رفتن یاری نگزیند : ماه تنهاخرام از آن آواز بند برقع بهم کشید فراز.نظامی. رجوع به تنهارو و تنها و دیگر ترکیبهای آن شود.