تهی رو

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ رَ / رُو] (نف مرکب)تک رو. تنهارونده. بی همراه :
بت تنهانشین ماه تهی رو
تهی از خویشتن تنها ز خسرو.نظامی.
|| گمراه و منحرف از راه. (ناظم الاطباء). || دست خالی رونده. روندهء بی چیز. مسافر فقیر و تهیدست :
نه بر مرد تهی رو هست باجی
نه از ویرانه کس خواهد خراجی.نظامی.
رجوع به تهی رفتن و تهی و دیگر ترکیبهای آن شود. || بیهوده سفرکننده. (فرهنگ فارسی معین). || آواره. دربدر. خانه بدوش. (فرهنگ فارسی ایضاً).