تیره ترگ

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ تَ] (اِ مرکب) کلاهی تیره. خودی سیاه و در بیت زیر کنایه از خاک سیاه و خاک گور است :
بر او تاختن کرد ناگاه مرگ
بسر برنهادش یکی تیره ترگ.فردوسی.
رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.