تیزدستی

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (حامص مرکب) جلدکاری و توانائی و باقوتی در کار. (ناظم الاطباء). زبردستی و ظلم و ستمگری(1). (از فهرست ولف) :
چو خاقان جهان بستد از یزدگرد
ببد تیزدستی برآورد گرد.
(شاهنامه چ بروخیم ج 8 ص 2442).
به تیزدستی نار و، به کندپائی خاک
به خاکپاشی باد و به بادساری آب.خاقانی.
رجوع به تیزدست و تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.
(1) - Gewalttatigkeit.