تیزدان

«لغت نامه دهخدا»

(اِ مرکب) مقعد. (غیاث اللغات) (آنندراج). نشستنگاه و کون و سرین. (ناظم الاطباء) :
سخن تیز و دهان چون تیزدان است
سخن قارورهء شاش بیان است.
فوقی یزدی (از آنندراج).
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.