تیزگشت

«لغت نامه دهخدا»

[گَ] (ص مرکب) آنکه به زودی می گردد. (ناظم الاطباء). تندرونده. به شتاب گذرنده. تیزگرد :
سرانجامش این گنبد تیزگشت
ز دیوار گنبد درآرد بدشت.نظامی.
که چون آتش روز روشن گذشت
پر از دود شد گنبد تیزگشت.نظامی.
پراندیشه از گنبد تیزگشت
که فردا بسر بر چه خواهد گذشت.نظامی.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.