تیزگفتار

«لغت نامه دهخدا»

[گُ] (ص مرکب) بی باک و گستاخ در سخن. دلیر و جسور در گفتن مطلبی :
بدین برز بالای این پهلوان
بدین تیزگفتار و روشن روان.فردوسی.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.