تیز گفتن

«لغت نامه دهخدا»

[گُ تَ] (مص مرکب) تند و خشمگین سخن راندن. گستاخی و بدزبانی کردن. لاف زدن :
سخنهایشان بشنو و گو سخن
کسی تیز گوید تو تیزی مکن.فردوسی.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.