«لغت نامه دهخدا»
[مَ طَ] (ع ص) مؤنث مسبوط که نعت مفعولی از مصدر سبط است. رجوع به سبط و مسبوط شود. || نعجه مسبوطه؛ میش موی تراشیده. (اقرب الموارد).
